ركعات ضرر ندارد مثل صبح با ظهر ومغرب با عشا ، وهمچنين مخالفت شخص نماز ضرر ندارد پس هر يك از يوميه را با ديگرى اقتداء مىتوان كرد بالإجماع « 1 » ، مگر در عصر مأموم با ظهر امام كه خلاف ضعيفى دارد « 2 » ، ومشهور وصحيح جواز است . وبهتر آن است كه : صفها متّصل باشند وهمچنين صف اوّل با امام ، واگر مأموم يكى باشد در پهلوى راست امام بايستد ، وبهتر آن است كه اندكى عقب بايستد هر چند كه به قدر نيم‌وجب باشد ، اگر زيادة بر يكى باشد در عقب امام بايستد كه سجده‌گاه ايشان در عقب باشد ، واگر در اين صورت نيز مساوى بايستد ضرر ندارد على الأظهر . وهرگاه قرائت حمد وسورهء مأموم درست باشد نيّت اقتدا را سنّت كند در غير نماز جمعه وعيد - بر تقدير وجوب - به اين طريق كه در وقت تكبيرة الاحرام به خاطر داشته باشد كه نماز ظهر - مثلا - مىكند اقتداء به پيشنماز حاضر ؛ « لندبه » قربة إلى اللّه ، واگر قرائتش درست نباشد نيّت وجوب كند وبه جاى « لندبه » « لوجوبه » به خاطر گذراند ، وبايد معنى [ نيّت ] را بداند ، وبه هر زبانى كه باشد خوب است ، واگر شك در درستى قرائت داشته باشد اكتفا به نيّت قربة كند ووجوب وندب را بيندازد . ودر قرائت مأموم در عقب امام زيادة بر هيجده قول است « 3 » ، وبنابراين اختلافات ؛ كسى كه نه مجتهد باشد ونه مقلّد مجتهد زنده ؛ بايد دست از نماز فرادى بر ندارد وبه نماز جماعت اكتفا نكند زيرا كه : برائت ذمّه از براي أو به يكى حاصل نمىشود واز شغل ذمّهء يقيني بيرون نمىآيد .

--> ( 1 ) معتبر : 2 / 424 ، منتهى المطلب : 1 / 367 ، حدائق الناضرة : 11 / 148 . ( 2 ) من لا يحضره الفقيه : 1 / 233 ذيل حديث 1030 . ( 3 ) رجوع شود به مفتاح الكرامة : 3 / 445 - 448 .